محتوای علمی
ورزش برای افراد با فلج مغزی
فلج مغزی
فلج مغزی به گروهی از اختلالات حرکتی دائم در سیستم عصبی ولی غیر پیشرونده گفته می شود که به دلیل ناهنجاریهای مادرزادی یا آسیبهای وارده بر مغز در مراحل اولیه تکامل ایجاد میگردند. تعدادی از این افراد فقط نقص حرکتی دارند و اختلال دیگری ندارند ولی در سایر بیماران علایم احتمالی همراه این اختلالات، مشکلات در یادگیری، شنیدن، دیدن و تشنج شایع است. وضعیت هوش بسته به محل آسیب متغیر است و بعضی از این کودکان از نظر هوشی با استعدادند. فلج مغزی دارای چندین نوع متفاوت است:
اسپاستیک(Spastic): شایعترین نوع فلج مغزی است که ۷۰ تا ۸۰ درصد موارد را شامل میشود و در اثر آسیب به نورونهای حرکتی فوقانی در مسیر پیرامیدال ایجاد میشود. گاهی دو طرفهاست و حداقل با دو مورد از موارد زیر مشخص میشود: الگوی حرکتی غیرطبیعی، افزایش تون(tone) عضلات، رفلکسهای پاتولوژیک مانند بابینکسی و هیپررفلکسی
آتاکسیک (Ataxic): در کمتر از ۵ درصد موارد مشاهده میشود به علت آسیب مخچه روی میدهد و مشخصات آن عبارت است از وضعیت قامت غیرطبیعی و فقدان هماهنگی منظم عضلات و یا هر دو
دیس کینتیک (Dyskinetic): ده تا پانزده درصد موارد را تشکیل میدهد و مشخصه آن الگوهای حرکتی غیرطبیعی و حرکات بدون اراده و کنترل نشده است.
ترکیبی از انواع فوق
هیپوتونیک(Hypotonic) و هایپر تونیک (hypertonic) که به ترتیب با تون عضلانی کم و زیاد مشکلات حرکتی را ایجاد می نمایند.
آمادگی جسمانی مرتبط با سلامتی کودکان مبتلا به فلج مغزی
یکی از نگرانی های جهان امروز، برای سلامتی کودکان، پایین آمدن میزان سطح فعالیت بدنی است. کودکان مبتلا به فلج مغزی حتی سطح فعالیت بدنی کمتری نسبت به همسالان سالم در حال رشد خود دارند. به دلیل سطوح پایین فعالیت بدنی، افزایش خطر ابتلا به بیماری های مزمن، از دلایل کمبود آمادگی جسمانی می باشد. تحقیقات اخیر منابعی را در اختیار درمانگران قرار داده است تا به طور مؤثر آزمون های آمادگی جسمانی و تمرینات فعالیت بدنی را در محیط های بالینی با کودکان مبتلا به فلج مغزی انجام دهند، اگرچه بیشتر داده های آزمایش و تمرین تا به امروز مربوط به افرادی است که قادر به راه رفتن هستند، با این وجود، بر اساس شواهد موجود، همه کودکان مبتلا به فلج مغزی باید تا جایی که می توانند در فعالیت های هوازی، بی هوازی و تقویت عضلات شرکت کنند.
ارتباط آمادگی جسمانی و سطح سلامت کودکان مبتلا به فلج مغزی
سطوح پایین فعالیت بدنی یک تهدید جهانی برای سلامت کودکان از جمله افراد دارای کم توانی است. به همین دلیل، سازمان بهداشت جهانی حداقل 60 دقیقه فعالیت بدنی متوسط تا شدید در روز شامل فعالیت های تقویت عضلات و استخوان ها را حداقل سه روز در هفته توصیه می کند (سازمان بهداشت جهانی، 2010). برخی از کشورها مانند کانادا نیز توصیه میکنند که فعالیت های بیتحرک (مانند زمان تماشای تلویزیون یا مانیتور...) را به 2 ساعت در روز محدود کنید (انجمن فیزیولوژی ورزشی کاناد، 2013). در حالی که هیچ دستورالعمل مشخصی برای فعالیت بدنی مبتنی بر شواهد برای کودکان فلج مغزی وجود ندارد، اما کاملاً مشهود است که آنها نسبت به همسالان خود سطح فعالیت بدنی کمتری دارند و سطح محدودیت حرکتی آنها با سطح فعالیت بدنی آنها ارتباط منفی دارد. به عنوان مثال، کودکان سنین مدرسه مبتلا به فلج مغزی که قادر به راه رفتن (با یا بدون حمایت) هستند، به طور متوسط 30 درصد کمتر از حد توصیه شده فعالیت دارند و نسبت به همسالان معمولی خود، حدود دو برابر بی تحرک تر هستند و متاسفانه کودکان فلج مغزی که راه نمیروند، نسبت به کودکانی که راه میروند، باز هم سطح فعالیت بدنی کمتری دارند. بر اساس نتایج مطالعات انجام شده در این حوزه مخص شده است که سطوح پایین فعالیت بدنی، منجر به افزایش خطر ابتلا به بیماریهای مزمن در ارتباط با کمبود آمادگی جسمانی می شود و ویژگی های سلامت از جمله استقامت قلبی تنفسی، قدرت عضلانی، توان بیهوازی و استقامت عضلانی، انعطافپذیری اسکلتی عضلانی و ترکیب بدن که مرتبط با آمادگی جسمانی هستند به خطر می افتد.
ارتباط بالقوه آمادگی جسمانی با سلامت کلی جوانان مبتلا به فلج مغزی مدتهاست که مورد توجه قرار گرفته است. محققان این حوزه متوجه شده اند که اکثر کودکان مبتلا به فلج مغزی غیرفعال هستند و با توجه به میزان کمتوانی جسمی آنها، سطح آمادگی جسمانی کمتری نسبت به آنچه انتظار می رود، را دارند. طبق نتیجه گیری آنها، این یک چرخه رو به پایین از کاهش فعالیت بدنی و کاهش در تناسب اندام و عملکرد حرکتی ایجاد می کند. آنها توصیه میکنند: برای افزایش آمادگی جسمانی کودکان فلج مغزی از طریق ورزش های هدفمند و افزایش کلی فرصت های فعالیت بدنی می توان تلاش شود.
حرکت به سمت برنامه های جامع و مبتنی بر جامعه در افراد مبتلا به فلج مغزی
دسترسی به برنامهها و امکانات آمادگی جسمانی مبتنی بر جامعه برای افراد مبتلا به فلج مغزی فرصتهایی را برای حفظ یک سبک زندگی فعال بدنی فراهم میکند که با افزایش تحرک عملکردی و سلامت کلی مرتبط می باشد. اکثر تحقیقات در مورد فعالیت بدنی برای افراد کم توان در محیطهای بالینی و آزمایشگاهی انجام شده است. برنامه های آمادگی جسمانی در جامعه مستلزم دانش ایجاد تسهیل کننده ها، برداشتن موانع و دسترسی به این برنامه ها است. موانع رایج برای دسترسی افراد کم توان به برنامههای تناسب اندام مبتنی بر جامعه شامل محیطهای فیزیکی غیرقابل دسترس (مانند اتاقهای تعویض لباس)، کمبود پرسنل آموزشدیده و تجهیزات مناسب کاربران کم توان، مشکل در دسترسی به اطلاعات برنامهها، ناتوانی در پرداخت حق عضویت، و موانع حملونقل است. واضح است که فقدان گزینه های قابل دسترس در جامعه، پتانسیل کودکان فلج مغزی را برای گنجاندن فعالیت بدنی در برنامه های معمول خود محدود می کند.
کمک به افراد کم توان در برنامههای فعالیت بدنی اجتماعی مستلزم درک عواملی است که کودکان دارای کم توانی را به انجام فعالیت بدنی در برنامههای معمول خود تشویق میکنند. تحقیقات در این زمینه تازه شروع به کشف رابطه بین فرد و محیط و چگونگی تأثیر این تعامل بر مشارکت دارد .
توصیه میشود، فعالیتهای هوازی، فعالیتهای بیهوازی و تقویت عضلات را به عنوان بخشی از فعالیت بدنی کودکان مبتلا به فلج مغزی در نظر بگیرید. هیچ مجموعه فعالیت بدنی «متناسب برای همه» وجود ندارد، بنابراین اطمینان از انواع گزینهها برای فعالیت بدنی ساختارمند و بدون ساختار، جهت تشویق و تناسب بین ترجیحات فردی، فرصتها و انواع فعالیتهایی که توصیه میشود، مورد نیاز باشد.
پیام های کلیدی: آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت از دیرباز برای کودکان فلج مغزی مورد توجه قرار گرفته است، اما شواهد کمی در گذشته برای راهنمایی درمانگران در استفاده از مداخلات برای رسیدن به تناسب اندام در دسترس بوده است. بر اساس شواهد موجود، توصیه میشود فعالیتهای بیهوازی و تقویت عضلانی و همچنین فعالیتهای هوازی را به عنوان بخشی از فعالیت بدنی کودکان فلج مغزی در نظر بگیرید. تحقیقات اخیر منابعی را در اختیار درمانگران قرار داده است تا به طور مؤثر تست آمادگی جسمانی و تمرینات فعالیت بدنی را در محیط کلینیک با کودکان مبتلا به فلج مغزی که قادر به راه رفتن هستند و در برخی موارد با کودکان فلج مغزی که راه نمیروند، اما میتوانند ویلچر دستی را به حرکت درآورند، را انجام دهند.
ورزش به عنوان یک مداخله اثر بخش
افراد مبتلا به فلج مغزی دارای گروهی از اختلالات هستند که بر رشد حرکتی و وضعیت بدنی تأثیر میگذارد، که باعث محدودیت فعالیت میشود و به اختلالات غیر پیشرونده در رشد جنین یا مغز نوزاد نسبت داده میشود. فلج مغزی سطح آمادگی جسمانی را کاهش می دهد، زیرا اختلالات حرکتی آنها مشارکت آنها را در فعالیت های بدنی روزانه محدود می کند. این کاهش عملکردهای عصبی -عضلانی در افراد مبتلا به فلج مغزی را می توان از طریق تمرینات ورزشی پیشگیری و بهبود بخشید. تمرینات قدرتی می تواند قدرت عضلانی را در ارتباط با بهبود فعالیت های عملکردی افزایش دهد، در حالی که تمرینات استقامتی آمادگی هوازی را بهبود می بخشد.
از آنجایی که بسیاری از فعالیت های روزمره زندگی ما به قدرت عضلانی و استقامت هوازی نیاز دارند، یک برنامه تمرینی عملکردی با ترکیبی از قدرت و استقامت باید راه بهتری برای بهبود عملکرد بدنی باشد. تمرین مناسب و مشارکت منظم در فعالیت ها اهداف مهمی برای مداخلات درمانی در افراد با فلج مغزی هستند. یک برنامه تمرین ترکیبی با نظارت بر یک درمانگر جسمی، اثرات مفید را برای توانایی عملکرد جسمی در افراد با فلج مغزی ارائه می دهد.
محققان در یک مقاله تحقیقی با عنوان تأثیر تمرینات ورزشی ترکیبی بر اجرای عملکردی کودکان مبتلا به فلج مغزی نشان دادند کودکان دارای فلج مغزی که تمرینات قدرتی و استقامتی (تمرینات عملکردی) را به مدت 70 دقیقه در روز (10 دقیقه گرم کردن و سرد کردن)، 3 روز در هفته و به مدت 8 هفته انجام دادند و این تمرینات شامل تمرینات قدرت عملکردی و تمرینات استقامتی بود، اجرای این مداخله باعث شد علاوه بر بهبود برنامههای روتین، بهبودی توانایی راه رفتن، قدرت عملکردی اندام تحتانی و تعادل در این افراد مشاهده شود.
تاثیر تمرینات قدرتی بر مکانیسم راه رفتن در افراد با فلج مغزی
کودکان فلج مغزی به ویژه در دوران نوجوانی بسیار ضعیف است و این ضعف در راه رفتن موجب کاهش عملکرد حرکتی و عدم مشارکت نوجوانان مبتلا به فلج مغزی در فعالیت های بدنی می باشد. تمرین مقاومتی ممکن است کارایی راه رفتن را از طریق سازوکارهای بیومکانیکی و عصبی بهبود بخشد.
فلج مغزی یک بیماری عصبی رشدی است که از دوران کودکی شروع می شود و تأثیر مادام العمر بر فرد و سیستم سلامتی دارد. اگرچه بزرگسالان مبتلا به فلج مغزی خفیف تا متوسط امید به زندگی نسبتاً طبیعی دارند، بسیاری از افراد بین 20 تا 40 سالگی در راه رفتن بدتر و ضعیف تر عمل می کنند. و این موضوع منجر به عدم فعالیت بدنی آنها می شود، که به نوبه خود ممکن است منجر به افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی -عروقی شده و مشارکت و ارتباط فرد مبتلا را با خانواده و جامعه محدود می کند.
مقدار مصرف اکسیژن برای راه رفتن، که اغلب به عنوان معیاری برای میزان کارایی راه رفتن استفاده می شود، در میان کودکان و نوجوانان مبتلا به فلج مغزی در مقایسه با همسالان با رشد معمولی بالاتر است. ناکارآمدی راه رفتن ممکن است به چرخه منفی عدم فعالیت بدنی، بدتر شدن عملکرد راه رفتن و عدم آمادگی جسمانی منجر گردد. کاهش راندمان راه رفتن نیز با عملکرد حرکتی درشت و مشارکت در فعالیت های مرتبط با تحرک ارتباط منفی دارد، که باعث خستگی و در نتیجه موجب بدتر شدن عملکرد راه رفتن می شود. از آنجایی که راه رفتن در سن 12 سالگی در افراد فلج مغزی ضعیف و ناکارآمد است، مهارت های عملکرد حرکتی درشت نیز اندکی پس از آن بدتر می شود که این نتایج ضرورت توجه به متغیر راه رفتن و بررسی بیشتر این موضوع برای طراحی مداخله های تمرینی را هر چه بیشتر آشکار می سازد.
مداخله تمرینات قدرتی چگونه می تواند بر اختلال در راه رفتن افراد دارای فلج مغزی موثر واقع شود؟ مداخله هدفمند در دوران نوجوانی می تواند این چرخه منفی را مختل کند. تمرین مقاومتی که معمولاً برای افراد مبتلا به فلج مغزی استفاده می شود، پتانسیل بهبود کارایی راه رفتن را از طریق تعدادی سازوکارهای بیومکانیکی و عصبی زیر دارد:
1- انقباض همزمان عضلات آنتاگونیست (عضلات مخالف) در فلج مغزی تشدید می شود و موجب ناکارآمدی راه رفتن می شود، مطالعات مربوط به کودکان با رشد معمولی نشان می دهد که افزایش قدرت اولیه ناشی از تمرین مقاومتی، عمدتاً ماهیتی عصبی دارد. مطالعه روی کودکان مبتلا به فلج مغزی نشان می دهد که کاهش انقباض همزمان آنتاگونیستی ممکن است یک عامل نسبی باشد و با بهبود فرایند راه رفتن کمک کند.
2- طول بیش ازحد فاسیکل های عضلانی در طول مرحله وضعیت تک پا (یکی از مراحل سیکل راه رفتن) هنگام راه رفتن می تواند باعث افزایش مصرف انرژی در افراد مبتلا به فلج مغزی شود. در راه رفتن معمولی نشان داده شده است که علیرغم تغییرات طولی قابل توجه واحد عضله-تاندون فلکسورهای کف پا به طور کلی، فاسیکول های عضله سه سر ساق پا تقریباً به صورت ایزومتریک (طول عضله ثابت مانده اما حداکثر تانسیون در آن پدید میآید)، در طول مرحله اولیه تا میانی راه رفتن عمل می کنند. در مرحله پیشرانه بعدی، فاسیکول ها در سرعت های مرتبط با راندمان بالا کوتاه می شوند. این عکس العمل، به عنوان یک مکانیسم صرفه جویی در انرژی، حین راه رفتن شناخته شده است
اثرات تمرین ایزوکنتیک بر نوجوانان مبتلا به فلج مغزی
دانشمندان یک مطالعه تحقیقی با عنوان بررسی اثرات تمرین ایزوکنتیک بر نوجوانان مبتلا به فلج مغزی انجام دادند. اختلال عملکرد اولیه برای افراد مبتلا به فلج مغزی، رشد غیر طبیعی مهارتهای حرکتی است که در نتیجه آسیب به مغز در حال رشد یا نابالغ ایجاد میشود. شدت اختلال به اندازه و محل ضایعه عصبی بستگی دارد. شایعترین مانعی که در فلج مغزی برای حرکات ارادی با آن مواجه میشوند اسپاستیسیتی است که مستقیماً با رفلکس بیش فعال کششی مرتبط است. مکانیسم رفلکس بیش فعال کششی باعث انقباض عضله آنتاگونیست میشود و حرکت عملکردی آگونیست را محدود میکند. این امر با توانایی حفظ تون طبیعی عضلات و کنترل انقباض متقابل و شل شدن گروههای عضلانی مخالف تداخل ایجاد میکند. این حرکت همچنین با به کارگیری محدود و طولانی مدت عضله آگونیست مختل میشود. بنابراین، میزان هماهنگی و کنترل در افراد مبتلا به فلج مغزی به درجات مختلفی ایجاد شود.
بهبود عملکرد حرکتی در افراد مبتلا به فلج مغزی، مانند ورزشکاران توانمند، شامل تغییرات در بسیاری از متغیرهای آمادگی جسمانی و حرکتی است. قدرت و سرعت حرکت بسیار مهم است. از آنجایی که فلج مغزی منجر به انقباضات عضلانی ناکارآمد میشود، که به نوبه خود منجر به کاربردهای ناکارآمد قدرت و سرعت حرکت میشود، تکنیکهای تقویت آنها نیاز به مطالعه دارد.
یک راه مؤثر برای افزایش قدرت و سرعت حرکت با افراد بدون کمتوانی استفاده از تمرینات مقاومتی است. تمرینات مقاومتی عملکرد عصبی- عضلانی را بهبود میبخشد. تمرین مقاومتی منجر به افزایش قدرت، بهبود عملکرد اجرایی در کارهایی مانند دویدن، پریدن و پرتاب، افزایش سرعت حرکت و بهبود ویژگیهای نیرو-زمان انقباض عضلانی شده است.
تمرین مقاومتی ایزوکینتیک توسط دستگاههای مکانیکی مانند Cybex 11 امکان پذیر میشود که حرکت اندام را در یک سرعت تقریباً ثابت از پیش تعیین شده حفظ می کند. مقاومت دستگاه ایزوکینتیک متناسب با نیروی اعمال شده ایجاد میشود. بنابراین، افزایش شتاب با افزایش مقاومت مواجه میشود. حداکثر تلاش ارادی با حداکثر مقاومت در سراسر دامنه حرکت برآورده میشود. به طور خاص، تمرین مقاومتی ایزوکینتیک یک نوع تمرین عالی و ایمن برای افزایش قدرت و سرعت حرکت در الگوهای حرکتی متقابل یافت شده است.
یافتهها نشان میدهد که این افراد به دنبال تمرینات مقاومتی ایزوکینتیک، دستاوردهایی مشابه یک گروه جمعیتی بدون کمتوانی داشتند. این بهبود ممکن است پیامدهای مهمی در برنامههای توانبخشی برای افراد مبتلا به فلج مغزی داشته باشد.
تمرینات کششی و مقاومتی پیشرونده در کودکان مبتلا به فلج مغزی
محققان در مطالعه ای به منظور بررسی تاثیر تمرینات کششی و مقاومتی پیشرونده در کودکان مبتلا به فلج مغزی گزارش دادند که کودکان مبتلا به فلج مغزی (CP) میتوانند پس از 16 هفته تمرین جسمانی، از جمله تمرینات کششی دستی و مقاومتی پیشرونده، پیشرفتهایی در دامنه حرکتی (ROM) و قدرت داشته باشند.
برای کسب اطلاعات دقیق و مشاوره فوری برای رفع مشکلات افراد با فلج مغزی با ریهب فیت تماس بگیرید
ورزش در افراد با فلج مغزی
تأثیر فعالیت بدنی با شدت بالا بر عملکرد شناختی کودکان مبتلا به فلج مغزی
تقریباً 50 درصد از کودکان مبتلا به CP قادر به راه رفتن بدون وسایل کمکی هستند. علیرغم آنچه که ممکن است محدودیت حرکتی خفیف در نظر گرفته شود، این کودکان در مقایسه با همسالان در حال رشد به شکل معمولی (TD) مصرف سوخت و ساز بالاتری برای راه رفتن و همچنین کاهش حداکثر ظرفیت هوازی دارند. این به این معنی است که آنها نسبت به همسالان خود ذخیره سوخت و ساز کمتری دارند، که ممکن است یکی از دلایلی باشد که آنها نیز سطح فعالیت بدنی کمتری نسبت به همسالان خود دارند. به عبارت دیگر، آنها ممکن است فعالیتهای بدنی خود را برای جلوگیری از خستگی جسمی محدود کنند. با این حال، این کاهش در فعالیت بدنی ممکن است منجر به کاهش بیشتر در آمادگی جسمانی و عملکرد حرکتی شود. لذا، تمرین ورزشی برای جلوگیری از کاهش روزافزون سلامت جسمانی توصیه میشود. در کودکان مبتلا به CP که قادر به ایستادن هستند نشان داده شده است که تمرینات ورزش هوازی با افزایش ظرفیت هوازی، تحرک، و مشارکت در فعالیتهای اوقات فراغت همراه است.
نتایج تحقیق اخیر محققان نشان می دهد که بلافاصله پس از تمرینات با شدت بالا، کودکان مبتلا به CP بهبود قابل توجهی در زمان پاسخدهی – واکنش (RT) و کاهش متوسط و قابل توجهی در عملکرد مهاری نشان دادند. این شواهد از رابطه مثبت بین عملکرد شناختی و تمرینات مکرر در این کودکان حمایت میکند.
تمرینات حاد بر عملکرد شناختی کودکان مبتلا به CP، هم از طریق افزایش انگیزه و هم از طریق کاهش عملکرد اجرایی، تأثیر میگذارد. از دیدگاه بالینی، پس از تمرین حاد، کودکان مبتلا به CP در کارهایی که شامل حرکات تکرای هستند بهتر عمل میکنند و در کارهایی که شامل یادگیری، خلاقیت و برخورد با اطلاعات یا موقعیتهای جدید است ضعیفتر عمل میکنند.
ده اصل کلیدی برای تمرین ورزشی در افراد دارای فلج مغزی
برای تمرین ورزشی افراد دارای فلج مغزی مربی لازم است در ابتدا اقدام به سنجش ویژگی های جسمی و حرکتی افراد نموده و بر اساس این مشخصات، و با توجه به نوع اختلال لازم است برنامه فردی طراحی شود. اما رعایت این اصول در طراحی تمرین این افراد بسیار موثر است: هر اصل برگرفته از حداقل یک مقاله است که علاقمندان جهت مطالعه بیشتر می توانند با داشتن کد DOI مقاله مورد نظر را مطالعه نمایند.
- 1. تمرینات قدرتی هدفمند برای اندام تحتانی
تقویت عضلات پا و تنه موجب بهبود عملکرد حرکتی و تعادل بدون تشدید اسپاستیسیته میشود.
Valadão et al. (2021) - DOI: 10.1186/s13102-021-00242-y
- مرینات هوازی برای بهبود عملکرد قلبی-عروقی
تمرینات هوازی مستمر عملکرد حرکتی و ظرفیت قلبی-ریوی را در افراد با CP ارتقاء میدهد.
Ryan et al. (2017) - DOI: 10.1002/14651858.CD011660
- تمرینات انعطافپذیری برای کاهش محدودیت مفصلی
کششهای منظم به بهبود دامنه حرکتی و کاهش کانترکچرها کمک میکند.
Jackman et al. (2021) - DOI: 10.1111/dmcn.15055
- تمرینات عملکردی مبتنی بر اهداف فردی
تمرینات هدفمحور موجب بهبود مشارکت اجتماعی و عملکرد روزمره میشود.
Novak et al. (2020) - DOI: 10.1111/dmcn.15791
- تمرینات ترکیبی برای اثربخشی چندبعدی
ترکیب تمرینات قدرتی، تعادلی و هوازی اثربخشی بالاتری دارد.
. Andreopoulou et al. (2024) - DOI: 10.1080/09638288.2024.2391568
- تمرینات مبتنی بر بازی برای افزایش انگیزه
فعالیتهای لذتبخش موجب مشارکت فعالتر کودکان با CP در تمرینات میشود.
Kerem Günel et al. (2024) - DOI: 10.1007/978-3-031-71571-6_41
- تمرینات تعادلی برای بهبود کنترل تنه
تمرینات تعادلی موجب ارتقاء کنترل وضعیتی و کاهش خطر سقوط میشود.
Eken et al. (2020) - DOI: 10.1016/j.pmrj.2020.01.005
- تمرینات شناختی-حرکتی برای بهبود توجه و عملکرد اجرایی
ترکیب فعالیتهای حرکتی و ذهنی اثرات مثبت بر حافظه، توجه و تصمیمگیری دارد.
Friel et al. (2023) - DOI: 10.3390/brainsci13081296
- تمرینات در محیط واقعی برای انتقال مهارتها
تمرین در خانه یا مدرسه موجب انتقال بهتر مهارتها به زندگی واقعی میشود.
Sakzewski et al. (2021) - DOI: 10.1111/dmcn.15055
- تمرینات گروهی برای ارتقاء مشارکت اجتماعی
تمرینات گروهی حس تعلق اجتماعی و انگیزه را در کودکان با CP تقویت میکند.
Sienko et al. (2019)
برنامه تمرینی تخصصی با تیم RehabFit | 💪
آیا بهدنبال برنامه تمرینی علمی، ایمن و متناسب با شرایط جسمانی خاص خود هستید؟ RehabFit بابهرهگیری از متخصصان و مربیان ورزشی و پژوهشگران حوزه علوم ورزشی کشور برنامههایی اختصاصی برای افراد دارای فلج مغزی، افراد نیازهای ویژه، آسیبهای اسکلتی-عضلانی و شرایط خاص طراحی میکند.
✅ طراحی تمرین بر اساس اصول علمی و ارزیابیهای تخصصی ✅ مناسب برای افراد دارای فلج مغزی، سندرم داون، MS، آسیب نخاعی و ... ✅ قابل اجرا در منزل، باشگاه یا مراکز درمانی ✅ همراهی مستمر مربی و گزارشگیری پیشرفت ✅ مشاوره رایگان برای انتخاب بهترین مسیر تمرینی
📞 همین حالا با تیم RehabFit تماس بگیرید و اولین قدم را برای بازگشت به حرکت و زندگی پرتحرک بردارید.
